+

Het masterplan “Zuurstof voor de Brugse Poort” van de stad Gent bevat interventies om de kwaliteit van de publieke ruimte te verbeteren. Door een geduldig beleid van overleg, verwervingen en onteigeningen werd het mogelijk om de relatie tussen het Emilius Seghersplein en het voorheen verscholen park Luizengevecht te herdefiniëren. Het Wijkgezondheidscentrum Brugse Poort vormt het nieuwe sluitstuk van het plein. De ingang voor het publiek bevindt zich op de hoek van het park, en verschuift zo het zwaartepunt van het plein naar de toegang tot het park. De wachtzaal kijkt uit op het park.

De wens om de dokterskabinetten voor patiënten en dokters apart te ontsluiten leidt tot een plattegrond met lichthoven, die meer mogelijkheden tot lichtinval en tot privacy t.o.v. de publieke ruimte geven. Bovendien zorgen ze voor ruimtelijke expansie en voor talloze inrichtingsmogelijkheiden.

Het Wijkgezondheidscentrum is een compact, niet-repetitief gebouw, met een complexe balans tussen neutraliteit, frontaliteit en informaliteit. Een smal erf, gebruikt als doorrit, neemt afstand van de aangrenzende tuinen en vormt de aanzet van een getrapte volumetrie, die de zon in de tuinen laat. Daardoor is het gebouw hoog aan het plein. Een tussen twee traptorens opgespannen pleingevel vertolkt de verschillen tussen de verdiepingen, zoals in een paleisje. Het middendeel is een wit-groene store, die de zon opvangt en discrete blikken mogelijk maakt.

Om de hoek wendt het gebouw een opener en nonchalanter gezicht naar het park. De vooruitgeschoven basis ervan is een breed, languit geopend paviljoen dat de rij van tuinmuren passend afsluit.

Aan de Bevrijdingslaan tenslotte besluit het gebouw de gevelrij. Een poort naar het erf en het hek van een voortuintje compenseren de hoge, gesloten plint. De oranjegele huizenrij verder op het plein bepaalde de keuze van de baksteen van het Wijkgezondheidscentrum.

opdrachtgever: wijkgezondheidscentrum Brugse Poort
projectarchitect: Peter Geens
2003 – 2010