+

Reminiscenties aan Mies, Loos en Knokke-le-Zoute maken van de woning Vanderbeck-Arnold een villa. Ze staat in een grote hellende tuin aan het eind van de dorpskom. De zwarte kleur, de degelijke materialen en de portiek laten haar voorkomen als terughoudend en gedistingeerd.

Het compacte volume is niet uit functionele zones noch uit structurele modules samengesteld, maar vormt een geheel dat volgens de drie coördinaten ruimtelijk is verdeeld. Zo gaat achter iedere deur een ruimte schuil met eigen verhoudingen, vorm en lichtinval. Lusvormige trajecten verbinden de kamers tot suites die op meer dan één wijze kunnen doorlopen worden. Eén zo’n lus loopt door de portiek en rijgt binnen en buiten, intieme en meer formele sferen aaneen tot complexe sequensen. Achter een strak uiterlijk wilden we een huis dat grillig en genereus was, zoals buitenhuizen ooit zijn geweest.

opdrachtgever: Vanderbeck – Arnold
1990-1992