+

Men zou de van een vervlogen Zeitgeist doortrokken seventies-architectuur en de domesticering van de grachten kunnen afwijzen. De geschiedenis echter waarschuwt om dit niet te doen.De elkaar opvolgende golven van slopen en opnieuw hetzelfde bouwen leveren de vreemde paradox op van een oude wijk zonder geschiedenis. Elke periode wordt telkens uitgewist, de geschiedenis begint opnieuw, maar groeit niet aan.

De vernieuwing van de stadsvernieuwing zou zich moeten richten op wat ontbreekt, niet op vervanging van wat klaarblijkelijk gewaardeerd wordt. Concentratie dus op de structurele gebreken die de herhaalde reconstructies ongemoeid hebben gelaten of zelfs aangescherpt: de onbevredigde oost-west verbindingen dwars op de grachten, de programmatische en typologische monotonie, de eenzijdigheid van de publieke ruimte, het gebrek aan centrale plekken in de rigoureus lineaire wijk. De mislukte Oosterkerkstraat, eerst door onmacht (de afgelaste Oosterkerk), later door onwil (de verwenste verkeersas), vraagt om een nieuwe kans.

opdrachtgever: KEI, TU Delft, De Nijl Architecten
2012 –