+

Op Antwerpen Linkeroever is de grens tussen tuinwijken en hoogbouw scherp. Het InterGenerationeel Project LinkerOever (IGLO) negeert de opdeling en roept zo een minder gesegregeerde stadsvorm op . Het kinderdagverblijf is op straat en vanuit de hoogbouw duidelijk onderscheidbaar en maakt deel uit van een ensemble rond een plein en een straat. Een in motieven aangeplant groen dak, opgelegd op een regelmatige traveestructuur kapselt een kleine verdieping in en vertolkt het thema van het langzaam groter worden. De kleuren volgen de traveestructuur. Ook in de straatgevels worden de materialen naar boven toe groter: tegeltjes in de plint, dan gepotdekselde, “scheef dichtgeknoopte” vezelcementplaten, die boven de aluminiumregel groter en onregelmatiger worden. De aluminiumregel zet een horizon waartegen het groeien zich aftekent. Ramen en patio’s laten de hoogbouw zien. Het gebouw is helder en logisch opgebouwd, maar zonder vrede te nemen met de clichés die volwassenen onvermijdelijk vinden.

 

Wim Goes in juryrapport Belgian Building Award:

Het kinderdagverblijf De Strandloper formuleert dan weer een origineel antwoord op de stelling dat kinderen in een crèche afgesloten moeten zitten. Door patio’s als buitenruimtes aan te leggen en daar dezelfde materialen en kleuren als binnen te gebruiken, doen de architecten er de grens tussen binnen en buiten vervagen. Op die manier heeft de architectuur van het kinderdagverblijf schijnbaar nooit een gesloten karakter: niet voor de kinderen en niet voor de buurtbewoners en voorbijgangers. De bekommernis om de gebruikers en de omgeving is ook binnen voelbaar. Het project laat materialen, licht en akoestiek in alle eenvoud de onderlinge confrontatie aangaan.

opdrachtgever: Stad Antwerpen
projectarchitect: Benjamin Eggermont
2008-2013